Στη Ρώμη βρέθηκε ο γενικός γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, όπου μίλησε σε εκδήλωση του ΚΚ Ιταλίας, με αφορμή την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2015
Ποιες χώρες δεν βλέπουν με καλό μάτι το ευρώ
Αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία και… ανατρεπτικά στοιχεία περιλαμβάνει το τελευταίο ευρωβαρόμετρο.
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2015
Εκδρομή στη νότια Ιταλία και τα ελληνόφωνα χωριά
Αναχωρεί την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2015 ο Ελληνοιταλικός Σύνδεσμος Φιλίας και Συνεργασίας για μια ενδιαφέρουσα και σπάνια εκδρομή στη Νότιο Ιταλία και τα Ελληνόφωνα χωριά της Απουλίας προκειμένου να γνωρίσουν από κοντά τις ομορφιές, τις αρχαιότητες, την κουλτούρα και την Ελληνικότητα αυτών των περιοχών. Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2015
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2015
Vivendi και Iliad «αγοράζουν» την Telecom Italia
Οι δύο γαλλικές εταιρείες αυξάνουν συνεχώς το ποσοστό τους στον ιταλικό τηλεπικοινωνιακό πάροχο.
Αναβρασμός επικρατεί στο τηλεπικοινωνιακό τοπίο της Ιταλίας αφού δυο γαλλικές εταιρείες, η Vivendi και η Iliad, αύξησαν τον τελευταίο μήνα το ποσοστό τους στην Telecom Italia σε βαθμό που όχι μόνο να χαρακτηρίζονται ως οι δύο κύριοι μέτοχοι αλλά να εγείρονται και φήμες για πλήρη εξαγορά.
Θα απολύονται οι «κοπανατζήδες» δημόσιοι υπάλληλοι στην Ιταλία
Την πόρτα της εξόδου θα βλέπουν οι ιταλοί δημόσιοι υπάλληλοι που θα απουσιάζουν αδικαιολόγητα από την εργασία τους.Σαράντα χρόνια από τον θάνατο του Παζολίνι
Η Ιταλία τιμά
την μνήμη του συγγραφέα, ποιητή, σκηνοθέτη και δημοσιογράφου Πιέρ Πάολο
Παζολίνι ο οποίος δολοφονήθηκε πριν από σαράντα χρόνια.
Η ιταλική δημόσια τηλεόραση Rai και οι μεγαλύτερες
εφημερίδες της χώρας κάνουν αναλυτική αναφορά στον ιταλό διανοούμενο και την
πρωτοποριακή του σκέψη, ιδίως σε ότι αφορά τις συνέπειες της διαδικασίας που
οδήγησε, τελικά, στην παγκοσμιοποίηση, με την απώλεια, συγχρόνως, της
ιδιαίτερης ταυτότητας και των παραδόσεων των διαφόρων λαών.
Η Ιταλία τιμά
την μνήμη του συγγραφέα, ποιητή, σκηνοθέτη και δημοσιογράφου Πιέρ Πάολο
Παζολίνι ο οποίος δολοφονήθηκε πριν από σαράντα χρόνια.
Η ιταλική δημόσια τηλεόραση Rai και οι μεγαλύτερες
εφημερίδες της χώρας κάνουν αναλυτική αναφορά στον ιταλό διανοούμενο και την
πρωτοποριακή του σκέψη, ιδίως σε ότι αφορά τις συνέπειες της διαδικασίας που
οδήγησε, τελικά, στην παγκοσμιοποίηση, με την απώλεια, συγχρόνως, της
ιδιαίτερης ταυτότητας και των παραδόσεων των διαφόρων λαών.
Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2015
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015
Ευρώπη '51 Η Μεγαλύτερη Αγάπη
H δεύτερη συνεργασία του Ρομπέρτο Ροσελίνι με την Ινγκριντ Μπέργκμαν, μια παραβολή με φόντο την μεταπολεμική Ευρώπη – πιο διαχρονική και από την αδιάκοπη επανεκτίμησή της μέσα στις δεκαετίες ως μια ακόμη σπουδαία ταινία που δεν μπόρεσε να γίνει κατανοητή στην εποχή της.
Μια σειρά από τραγικά γεγονότα, αναγκάζουν την Ιρένε Τζέραρντ να εγκαταλείψει τον εύπορο σύζυγό της και να εισχωρήσει στον κόσμο των φτωχών. Αρχίζει να συναναστρέφεται ανύπαντρες μητέρες, που με δυσκολία βγάζουν τα προς το ζην, πόρνες, κακοπληρωμένους υπαλλήλους και ξεκινάει να επανεκτιμά τη ζωή της.
H αρχική ιδέα του «Europa ‘51» γεννήθηκε στον Ρομπέρτο Ροσελίνι την εποχή των γυρισμάτων του «Francesco, Giullare di Dio» το 1950. «Θα κάνω μια ιστορία για τον Αγιο Φραγκίσκο και θα τον παίξεις εσύ», είπε ο Ροσελίνι στην Μπέργκμαν, λίγο μόνο καιρό μετά την πρώτη τους συνεργασία στο «Stromboli» και ενώ τομεγάλο σκάνδαλο της παρανόμης σχέσης τους είχε αρχίσει να συγκλονίζει τα tabloids Ιταλίας και Αμερικής.
Χρειάστηκαν 16 μήνες για να ολοκληρωθεί το σενάριο που ξεκίνησε να γράφεται από τον Φεντερίκο Φελίνι και τον Τούλιο Πινέλι για να φτάσει στα χέρια του Ζαν-Πολ Ντρέιφους και από εκεί στον Ροσελίνι και σε αρκετούς συνεργάτες, ανάμεσα στους οποίους και ο Ντόναλντ Ογκντεν Στιούαρτ από τη μαύρη λίστα της MGM. Και χρειάστηκαν μερικά από τα πιο θρυλικά γυρίσματα της ιστορίας του σινεμά – με τον Ροσελίνι να ξαναγράφει συνεχώς το σενάριο, το σετ να είναι περιτριγυρισμένο από παπαράτσι, το χρονοδιάγραμμα της παραγωγής να ακυρώνεται διαρκώς και την Ινγκριντ Μπέργκμαν να περιμένει υπομονετικά για την επόμενη σκηνή της.
Οπως σχεδόν όλες οι ταινίες που έκαναν μαζί ο Ροσελίνι με την Μπέργκμαν, το «Europa ‘51» βγήκε στις αίθουσες για να τύχει σχετικά καλής υποδοχής από τους Ιταλούς, αλλά να κατακρεουργηθεί εκτός συνόρων για την απόστασή του από το νεορεαλισμό (πράγμα που δεν συγχώρεσε ποτέ κανείς στον Ροσελίνι), το αγγλικό ντουμπλάζ που έκανε την αφήγηση να μοιάζει προβληματική και τη μεγάλη σκιά της σχέσης σκηνοθέτη και πρωταγωνίστριας που έπεφτε σαν κατάρα πάνω από μερικές από τις ωραιότερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ και οι οποίες θα έπρεπε να περάσουν δεκαετίες και πολλά ζευγάρια μάτια - ανάμεσα στα οποία και αυτά των πρωτοπόρων της nouvelle vague - για να αναγνωριστούν ως τέτοιες.
Κι, όμως, περισσότερο απ’ όλες τις ταινίες που γύρισαν μαζί ο Ρομπέρτο Ροσελίνι με την Ινγκριντ Μπέργκμαν, το «Europa ‘51» είναι αυτή που βρίσκεται πιο κοντά στη θρυλική αντι-πολεμική τριλογία του σκηνοθέτη («Ρώμη Ανοχύρωτη Πόλη», «Paisan», «Γερμανία Ετος Μηδέν»). Μόνο που για να το συνειδητοποιήσει κανείς θα έπρεπε να κοιτάξει το φιλμ σαν την αντεστραμμένη αντανάκλαση ενός νεορεαλισμού που πλέον δεν βασίζεται στους ερασιτέχνες ηθοποιούς, τα φυσικά σκηνικά ή την οριζόντια μελοδραματική αφαίρεση, αλλά που με κάθε τεχνητό μέσο προσέφερε το σινεμά στη συγκεκριμένη εποχή έφτανε στον ίδιο ακριβώς προορισμό - την κατάδειξη ενός κόσμου αποκομμένου από την πραγματικότητα εξαιτίας της ίδιας του της βασανιστικής και αποτρόπαιας πραγματικότητας.
Η διαδρομή της Ιρένε από την τραγωδία στην τρέλα, από την τάξη της (ζωής της) στην κοινωνική συνειδητοποίηση, από το εγώ στο εμείς και από το μέσα ενός εύπορου διαμερίσματος στο έξω ενός απροστάτευτου κόσμου δεν είναι παρά η ίδια διαδρομή του αγοριού στο «Γερμανία Ετος Μηδέν» καθώς τα έκπληκτα μάτια του προσπαθούν να αναζητήσουν ένα ίχνος ζωής στα συντρίμμια. H σιωπηρή κραυγή της Ιρένε μπροστά σε ένα κόσμο που κρατά – λες σαν σταυρό – τα τραύματα της μεταπολεμικής Ευρώπης ανοιχτά είναι το ίδιο εκκωφαντική με την κραυγή της Ανας Μανιάνι στη «Ρώμη Ανοχύρωτη Πόλη» όταν φωνάζει το όνομα του αιχμαλώτου αγαπημένου της. Και τα στημένα σκηνικά των φτωχογειτονιών που θα γίνουν το μοναδικό σπίτι της Ιρένε δεν διαφέρουν στο ελάχιστο από τα αυτούσια κινηματογραφημένα σοκάκια στο «Paisan».
Αιρετικό τόσο, ώστε να φέρνει την αστική τάξη αντιμέτωπη με την κοινωνική δυστυχία και να οδηγήσει στη σύγχυση επί και εκτός της οθόνης μαρξιστές και καθολικούς, ανατρεπτικό τόσο, ώστε να μιλάει πρωτίστως για την ιστορία μιας μητέρας που θα αναζητήσει λύτρωση και τιμωρία για το θάνατο του παιδιού της στην άλλη πλευρά της ανθρώπινης επιβίωσης, το «Europa ‘51» μπορεί να μοιάζει σε στιγμές αμήχανο στην προσπάθειά του να συγκεράσει το ρεαλισμό με την παραβολή και σε άλλες απλοϊκό στη διατυπωση της πνευματικής θέσης του πάνω στη μεταπολεμική Ευρώπη – στοιχεία που πάλι με επίκεντρο την ιστορία μιας γυναίκας ο Ροσελίνι θα οδηγούσε στην τελειότητα στο «Ταξίδι στην Ιταλία», δύο χρόνια μετά.
O τρόπος όμως με τον οποίο ο Ροσελίνι ανοίγει – έστω και ατελώς - το βλέμμα στη μεγάλη εικόνα του κόσμου με τον οποίο θα έρθει αντιμέτωπη η Ιρένε, η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αφύπνιση της που θα καταχωρηθεί ως τρέλα – γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να γίνει κατανοητή, ο ανεπαίσθητος διαχωρισμός ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θείο σε μια κινηματογραφικά αριστοτεχνική ισορροπία και κυρίως η επιβλητική παρουσία της Ινγκριντ Μπέργκμαν που μετατρέπει το ημερολόγιο μιας ολόκληρης ηπείρου στο δικό της χρονολόγιο ανθρωπιάς δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αμφισβήτησης πως, όπως συνέβη σε όλες τις ταινίες αυτής της ταραγμένης περιόδου για τον Ροσελίνι, ένα διάφανο και θαρραλέο δείγμα μοντέρνου σινεμά ήταν ο μοναδικός τρόπος για να ξαναγεννηθεί κάτι – οτιδήποτε - από τις στάχτες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)













