Ο θάνατος
του Πιερ Πάολο Παζολίνι ήταν βασανιστικός. Δολοφονήθηκε άγρια τα ξημερώματα της
2ας Νοεμβρίου του 1975, στην παραλία της Οστια, έξω από τη Ρώμη, σε ηλικία 53
ετών. Για τον φόνο ομολόγησε και καταδικάστηκε ένας εκπορνευόμενος 17χρονος, ο
Πίνο Πελόζι. Oμως, 30 χρόνια αργότερα, το 2005, ο Πελόζι απέσυρε την ομολογία
του, δηλώνοντας πως, αφού ήταν πλέον νεκροί όλοι όσοι απειλούσαν τον ίδιο και
την οικογένειά του, ήρθε η ώρα να πει την αλήθεια. Το έγκλημα ήταν πολιτικό και
όχι σεξουαλικό. Κατονόμασε τους δράστες, νεοφασίστες, μαφιόζους και
αποβράσματα. Δημοσιογράφοι που διερεύνησαν την υπόθεση, κατέτειναν στο
συμπέρασμα ότι αιτία ήταν η γνώση του Παζολίνι για πρόσωπα της ιταλικής
πολιτικής και τις διασυνδέσεις τους με τον κόσμο της μαφίας. Eνα χρόνο νωρίτερα
είχε αναφερθεί δημόσια στους «γνωστούς άγνωστους» εγκληματίες. Η υπόθεση,
πάντως, δεν εξιχνιάστηκε ποτέ. Ο ενδιάμεσος χρόνος πύκνωσε αμφιβολίες που
εκδηλώθηκαν από την πρώτη στιγμή, ο σύνθετος και αντιφατικός χαρακτήρας του
Παζολίνι άφηνε πολλά περιθώρια για παρερμηνείες, ο μύθος που περιέβαλε τον
ίδιον και το έργο του συμπλεκόταν με τον θάνατό του σε τέτοιο σημείο που τα
βιογραφικά του άρχιζαν και με αναφορά στο τέλος της ζωής του. Γέννηση και
θάνατος στην ίδια φράση, όχι ως πληροφορία αλλά ως αποθέωση της παραδοξότητας
και του μυστηρίου. Το 2005 ήταν πολύ αργά για την αποκατάσταση της αλήθειας.