Τα παραπάνω δεν είναι αλληλεγγύη, ούτε αργοπορημένη ευαισθησία για την παράκαμψη θεσμικών οργάνων και διαδικασιών, ούτε βολές για την τιμή των όπλων από απερχόμενους Σοσιαλιστές-Κεντροαριστερούς, όπως οι Γάλλοι Σοσιαλιστές και το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιταλίας.
Η αφύπνιση των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών δεν αφορά την περαιτέρω συμπίεση της Ελλάδας μόνο, αλλά την επίγνωση του ότι η Ευρωζώνη και η ΕΕ θα διακυβεύσουν την ύπαρξή τους τους επόμενους μήνες με αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις σε Ολλανδία, Γαλλία και Ιταλία, καθώς η Λαϊκιστική Αντιευρωπαϊκή Δεξιά σε διαφορετικές εκφάνσεις καραδοκεί να εισπράξει την ετερόκλητη αντισυστημική οργή που διαμόρφωσε η παρατεταμένη δημοσιονομική λιτότητα.
Το νέο στοιχείο, ο επιταχυντικός παράγων στις παραπάνω διεργασίες, είναι σταδιακή αλλά σταθερή διαφοροποίηση των Σοσιαλδημοκρατών της Γερμανίας από τους Χριστιανοδημοκράτες, με πιο πιθανό σενάριο την ανάδειξη του Μάρτιν Σουλτς ως υποψήφιου καγκελαρίου, με τις πρώτες δημοσκοπήσεις να τον δείχνουν να ισοψηφεί σε δημοτικότητα με τη Μέρκελ. Στα παραπάνω αν προσθέσουμε τις προεξοφλημένες απώλειες της CDU-CSU προς τα δεξιά την Εναλλακτική για τη Γερμανία και τους επανακάμπτοντες Φιλελεύθερους συν τη νομιμοποίηση σε επίπεδο Ομόσπονδου Κρατιδίου και πιο συγκεκριμένα του Βερολίνου της τρικομματικής συγκυβέρνησης Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Αριστεράς (Linke), τότε για πρώτη φορά μετά το 2005, όταν συγκροτήθηκε ο πρώτος Μεγάλος Συνασπισμός, ανοίγει στη Γερμανία ξανά η προοπτική πολιτικής αλλαγής που θα άνοιγαν τον δρόμο απομάκρυνσης από τη μονομερή και άκαμπτη δημοσιονομική λιτότητα.
Η Μέρκελ
Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι πόσο πιθανή είναι η ήττα της Μέρκελ στις εκλογές, αλλά το αν η κατάσταση στην ΕΕ-Ευρωζώνη θα είναι πλέον ανατάξιμη, αν εν τω μεταξύ τα εκλογικά αποτελέσματα σε Ολλανδία, Γαλλία και Ιταλία έχουν φέρει στην κυβερνητική εξουσία ακραίες πολιτικές δεξιές λαϊκιστικές δυνάμεις που θα έχουν ως στρατηγική επιλογή την εθνική περιχαράκωση σε κλειστά σύνορα, με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να βρεθεί λύση μέσα από τον προστατευτισμό.
Στα παραπάνω θα μπορούσε να αντιταχθεί το επιχείρημα ότι πώς μπορείς να είσαι για δεύτερη τετραετία κυβερνητικός εταίρος των Μέρκελ -Σόιμπλε και ταυτόχρονα να προβάλλεις ως εναλλακτική επιλογή.
Να θυμίσουμε ότι την περίοδο 1966-1969 στην τότε Δυτική Γερμανία οι Σοσιαλδημοκράτες του Μπραντ συγκυβέρνησαν με τους Χριστιανοδημοκράτες πριν ηγηθούν των επόμενων κυβερνήσεων, όπου το SPD μαζί με τους Φιλελεύθερους συγκυβέρνησαν στην περίοδο 1969-82. Αν σήμερα δυσκολευόμαστε να φανταστούμε τους Σοσιαλδημοκράτες να απομακρύνονται από τη λιτότητα, την οποία στήριζαν για οκτώ χρόνια, από το 2008, όταν υπουργός Οικονομικών ήταν ο Σοσιαλδημοκράτης Στάινμπρουκ, ακόμη πιο δύσκολα το 1969 μπορούσε κανείς να φανταστεί τη μεγάλη ανατροπή που επέφερε ο Μπραντ με την Οστπολιτίκ, το άνοιγμα της Βόννης προς τη Σοβιετική Ενωση και τις άλλες χώρες της Αν. Ευρώπης.
Γιώργος Καπόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου